Video
Wat is een low-angle-shot in films?
Lees meer over low-angle-shots in films en hoe ze de machtsverhouding en kwetsbaarheid versterken. Ontdek hoe low-angle-shots worden toegepast in iconische films.
Inzicht in low-angle-shots.
De crews van de World Wrestling Federation filmden André the Giant vanuit de laagst mogelijke hoek om hem groter te laten lijken. De legendarische professionele worstelaar was 2,24 meter lang, maar de cameraploegen deden daar nog een schepje bovenop, zodat de WWF – en de vele fans van André – waar voor hun geld kregen.
Met een low-angle-shot lijkt een onderwerp groter, breder, langer en dichterbij. Filmmakers gebruiken deze visuele truc voortdurend om monsters angstaanjagender, helden (of schurken) machtiger en slachtoffers nog kwetsbaarder te laten overkomen.
Wat is een low-angle-shot?
Een low-angle-shot is een filmshot dat omhoog is gericht vanuit een camerapositie onder de gemiddelde ooghoogte. Deze lage camerahoek kan worden gebruikt in combinatie met wide shots, medium shots, close-ups en de meeste andere standaard filmische shots.
Deze shots worden doorgaans gemaakt onder een hoek van ongeveer 45 graden, maar kunnen variëren van net onder de ooghoogte van het onderwerp tot aan de grond. Een low-angle-shot onder kniehoogte wordt een extreem low-angle-shot genoemd.
Regisseurs gebruiken camerahoeken, in combinatie met filmmontage, om ons subtiel (of minder subtiel) psychologisch te sturen, zodat we hun personages op een bepaalde manier gaan zien. Low-angle-shots kunnen ervoor zorgen dat we hen als zwak of sterk, dominant of kwetsbaar ervaren.
Low-angle-shots geven de machtsverhouding aan.
Filmmakers gebruiken low-angle-shots meestal om de machtsverhouding te versterken – om de held, schurk of het monster groter, sterker, machtiger of angstaanjagender te laten lijken.
Shots om van te griezelen.
Om de kracht van low-angle-shots te begrijpen, kunnen we beginnen bij King Kong die het Empire State Building beklimt (1933) of Godzilla die door de straten van Tokio stampt (1954). Deze sciencefictionklassiekers maakten grote indruk op regisseurs als Steven Spielberg, die Godzilla noemde als belangrijk voorbeeld voor de cinematografie in Jurassic Park en Jaws (de film wordt ook genoemd als inspiratiebron door Martin Scorsese en Tim Burton).
Of we gaan nog verder terug naar Nosferatu (1922). De lage camerahoeken in deze Duitse horrorklassieker, en later in The Invisible Man (1933), vormden de basis voor de visuele sjabloon voor Dracula en Frankenstein (1931), The Wolf Man (1941), Creature from the Black Lagoon (1954), The Mummy (1959) en alle andere monsterfilms die zouden volgen.
Deze sjabloon loopt rechtstreeks door naar moderne horrorfilms, waarin menselijke monsters zoals psychopaten en seriemoordenaars bijna altijd met low-angle-shots worden gefilmd. (Wat als bijkomend voordeel heeft dat het publiek zich nog kwetsbaarder voelt – zie hieronder.)
Helden en schurken.
Het is geen toeval dat onze eerste blik op Darth Vader die door de gangen van de Death Star schrijdt in A New Hope scherp van onderaf is gefilmd. De algehele dreiging die door zijn kostuum en stem wordt gecreëerd, wordt nog versterkt door het low-angle-shot, waardoor Vader nog dominanter en angstaanjagender overkomt. Dit shot is zo'n essentieel onderdeel van zijn personage dat het consequent wordt gebruikt als hij in beeld komt in de Star Wars-franchise.
Aangezien low-angle-shots draaien om machtsverhoudingen, worden ze veel gebruikt in actiefilms vol vechtscènes en veldslagen, vooral als er prominente helden zijn, zoals in Gladiator, Braveheart of Rambo. We zijn ook gewend om onze superhelden letterlijk meer dan levensgroot te zien, of het nu gaat om Superman, Wonder Woman, Black Panther of de diverse personages van het MCU.
Christopher Nolan zet de verwachtingen van het publiek op zijn kop door letterlijk een joker in te zetten wanneer hij in The Dark Knight een schurk als superheld neerzet. Nolan gebruikt een reeks extreme low-angle-shots om de Joker een bijna even krachtig imago te geven als Batman. In de scène waarin zijn vluchtauto over de kop slaat, komt hij bijvoorbeeld schietend tevoorschijn – niet alleen compleet doorgedraaid, maar ogenschijnlijk ook onoverwinnelijk.
Low-angle-shots kunnen ook kwetsbaarheid uitdrukken.
De keerzijde van macht is kwetsbaarheid. Low-angle-shots zijn verrassend veelzijdig en kunnen ook heel effectief situaties vanuit het oogpunt van het slachtoffer schetsen, waardoor we ons gemakkelijk in hen kunnen verplaatsen.
"Sir, yes SIR!"
Een andere Joker is nog kwetsbaarder in Full Metal Jacket, waarin soldaat Joker de volle aandacht krijgt van een drilinstructeur in het opleidingskamp voor mariniers. Acteur R. Lee Ermey (een echte voormalige drilinstructeur van het Amerikaanse marinierskorps) verwierf faam met deze hyperrealistische vertolking van de intimiderende drilsergeant Hartman. Hij kreeg extra hulp – niet dat hij die nodig had – van de filmploeg van Stanley Kubrick. De camera zakt steeds lager, omhoog kijkend naar Hartman terwijl hij boven de onfortuinlijke rekruut uittorent, en Joker (Matthew Modine) in elkaar krimpt.
Kwetsbaarheid kan zeer dramatisch worden uitgebeeld in films, en met lage camerahoeken kan het drama nog meer worden geaccentueerd. Het onderwerp kan een potentieel slachtoffer zijn dat groot gevaar loopt, zoals in elke horrorfilm. Het kan een echt slachtoffer zijn, zoals in elke oorlogsfilm. (In al die majestueuze vechtscènes en veldslagen moet er voor elke held of superheld die wint, immers ook iemand verliezen.) Of het kan gewoon iemand zijn die aan het kortste eind trekt in een machtsverhouding.
Van rol wisselen.
Goedbeschouwd zijn kinderen eigenlijk altijd machteloos. Ze brengen immers het eerste deel van hun leven door met omhoog kijken naar alles. Het is dan ook logisch dat een film over kinderen veel low-angle-shots bevat. Sterker nog, de cinematografie in kindgerichte films zoals Matilda en Moonrise Kingdom brengt de volwassenen vaak groter in beeld om dat perspectief nog verder te versterken.
John Hughes draaide deze conventies om in Home Alone. Kevin McCallister, per ongeluk achtergelaten wanneer zijn familie naar Parijs reist in de kerstvakantie, moet hun huis in Chicago verdedigen tegen twee snode (zij het enigszins onbeholpen) inbrekers. De film mixt en matcht camerahoeken die aansluiten bij de ups en downs van hun langdurige duel. Hoewel Kevin uiteindelijk zegeviert met zijn creatieve boobytraps, zijn er veel low-angle-shots waarin Harry en Marv hem in het nauw drijven en dreigend (zij het enigszins onbeholpen) boven hem uittorenen.
Camerahoeken – hoge of lage – hoeven een personage niet per se vast te pinnen. Game of Thrones wisselde regelmatig van camerahoek voor zijn hoofdrolspelers, afhankelijk van hun positie in de machtshiërarchie op dat moment. Breaking Bad begon met shots vanuit lage camerahoeken om Walter White als zwak en dodelijk ziek af te beelden. Naarmate de verhaallijn zich ontwikkelde en White veranderde in een sterk, machtig personage, werden er steeds meer shots vanuit hogere camerahoeken gebruikt.
En low-angle-shots worden niet alleen voor personages gebruikt. Ze kunnen ook effectief worden gebruikt voor locaties, als establishing-shots of om de gewenste sfeer te creëren. Denk bijvoorbeeld aan het imposante Bates-landhuis in Psycho. Door het veelvuldige gebruik van wide low-angle-shots wordt het landhuis zelf een personage, waardoor de film een onheilspellende ondertoon krijgt wanneer de fysieke setting wordt neergezet. (Deze griezelige sfeer werkte zo goed dat de techniek werd herhaald in de tv-sequel Bates Motel.)
Hoe laag kun je gaan?
Sommige regisseurs zijn beroemd om hun low-angle- en extreme low-angle-shots.
Quentin Tarantino heeft als het ware een patent op het 'zicht vanuit de kofferbak', of het nu gaat om de huurmoordenaars Vincent en Jules die hun wapens uit de kofferbak halen (Pulp Fiction) of iemand die daadwerkelijk in de kofferbak ligt en omhoog kijkt naar de hoofdpersonen (Reservoir Dogs).
Michael Bay bedacht een unieke variant op het low-angle-shot die naar hem is vernoemd. Het 'Michael Bay 360-shot', voor het eerst te zien in Bad Boys, is een langzame, cirkelvormige camerabeweging vanuit een lage hoek die meestal samenvalt met een oei-oei-moment waarop de personages plotseling beseffen dat ze in de problemen zitten.
Maar waarschijnlijk zal Orson Welles altijd de koning van de lage camerahoeken blijven. Touch of Evil en The Lady from Shanghai staan beide bekend om deze shots, maar hij verdient de kroon door een andere film. Citizen Kane wordt beschouwd als mogelijk de beste Amerikaanse film ooit gemaakt. Vanwege het grote aantal low-angle-shots staat dit meesterwerk ook bekend als 'de film met de meeste plafondshots'. Gedurende de hele film wordt Kane van onderaf gefilmd. Zo ontstaat een portret van een man met een ongebreidelde ambitie die zwelgt in zijn macht.
Er is ten minste één scène, met Leland na Kanes nederlaag bij de verkiezingen, die volledig vanuit een lage camerahoek is gefilmd. Toch waren zelfs de meest extreme low-angle-shots niet genoeg om Welles tevreden te stellen. Hij zaagde naar verluidt een gat in de studiovloer zodat de camera nog dieper kon gaan, totdat hij eindelijk het perspectief kreeg dat hij zocht.
Til je video- en filmprojecten naar een hoger niveau.
Creëer boeiende content door verschillende camerahoeken en andere filmtechnieken toe te passen, en leer meer over filmmontage met deze unieke tips.
Ontdek wat je kunt doen met Adobe {{premiere}}.