Co to jest ujęcie na poziomie oczu w filmie?
To popularne ujęcie jest często wykorzystywane w filmach i nie tylko. Dowiedz się, dlaczego.
Ujęcie na poziomie oczu często pozostaje niezauważone. Nie jest efektowne, nigdy nie przyciąga uwagi, ale jest jednym z najbardziej podstawowych i najczęściej stosowanych ujęć w produkcji filmowej, telewizyjnej i wideo.
Czym jest ujęcie na poziomie oczu?
Ujęcie na poziomie oczu jest dokładnie tym, na co wskazuje nazwa: operator filmowy ustawia kamerę bezpośrednio na wysokości oczu bohatera. Postać jest zazwyczaj kręcona od kolan do głowy, z niewielką ilością otaczającego kontekstu. Ten rodzaj ujęcia nie dodaje dramatyzmu scenie ani nie manipuluje perspektywą widza — po prostu przedstawia zwykły ludzki punkt widzenia. W rezultacie widzowie znajdują się w samym środku akcji.
Ujęcia na poziomie oczu są szczególnie przydatne podczas wstępnego kadrowania ujęcia, ponieważ odpowiadają naszej naturalnej perspektywie. (Kadr to pojedynczy obraz w filmie lub wideo. „Kadrowanie ujęcia” polega na komponowaniu treści wizualnej serii kadrów widzianych przez obiektyw. Obejmuje to rozmieszczenie aktorów, sposób poruszania się po scenie, scenografię, tło — wszystkiego, co widzi kamera). Wstępne kadrowanie można traktować jako określenie początkowej kompozycji sceny, zanim akcja nabierze tempa lub rozpocznie się dramat.
Kręcenie z naturalnego punktu widzenia ma również największy sens w przypadku filmowania wielu scen w całości. To oczywiste standardowe ustawienie wielu typowych scen filmowych i telewizyjnych. Jest to również najlepszy wybór w sytuacjach, gdy postacie pozostają w większości nieruchome, np. prezenterzy wiadomości w kablówce czy większość filmów na YouTube.
W rzeczywistości jesteśmy dosłownie otoczeni tymi ujęciami. Praktycznie każdy film i program telewizyjny jest ich pełen, ale prawie tego nie zauważamy. W większości przypadków właśnie o to chodzi. Jednak ujęcia na poziomie oczu nie są tylko podstawowym narzędziem w skrzynce operatora filmowego. Mają kilka wyjątkowych cech.
Neutralność.
Perspektywa na poziomie oczu to przede wszystkim neutralne spojrzenie. W przeciwieństwie do ujęcia z niskiej perspektywy, w którym dosłownie patrzy się w górę na postać, lub ujęcia z ptasiej perspektywy, w którym na postać patrzy się z góry, ujęcie z poziomu oczu daje widzom poczucie równości.
Ten efekt „bycia na równi z innymi” może pomóc widzom w nawiązaniu więzi z postacią. Na przykład w filmie Igrzyska śmierci reżyser mógł z łatwością wykorzystać standardowe ujęcia z niskiej perspektywy, aby przedstawić Katniss jako ponadnaturalną superbohaterkę. Zamiast tego często korzystał z ujęć na poziomie oczu, dzięki czemu czujemy się, jakbyśmy byli tam z nią, gdy naciąga łuk, w pełni gotowa, by dołączyć do armii rebeliantów.
(Czasami reżyserzy decydują się na kompromisowe podejście, dodając do prawdziwych ujęć z poziomu oczu ujęcia z ramion lub bioder, nieznacznie zwiększając lub zmniejszając wzrost postaci, aby odzwierciedlić złożone relacje władzy między bohaterami — zobacz większość odcinków serialu Gra o tron).
Reżyserzy strategicznie wykorzystują kąty ustawienia kamery, aby sprawować kreatywną kontrolę nad narracją. Mogą kształtować narrację za pomocą wysokich lub niskich ujęć, które subtelnie kierują widzów do poczucia wyższości lub niższości wobec postaci, poczucia więzi lub wyobcowania.
Oczywiście użycie neutralnego kąta kamery jest również strategicznym wyborem twórczym. Kiedy filmowiec przedstawia „rzeczywistość” w sposób neutralny, bez wyraźnego zniekształcania perspektywy, widzom łatwiej jest wstrzymać się z oceną i poczekać, aby zobaczyć, jak potoczą się wydarzenia.
A kiedy widzowie mogą obiektywnie obserwować akcję i sami wyrobić sobie opinię na temat tego, co się dzieje, reżyser zyskuje trochę dodatkowego czasu, aby przedstawić nawet głęboko niesympatyczne postacie. (Aby zobaczyć skrajny przykład, obejrzyj początkowe sceny filmu American Psycho).
Jednak neutralność nie jest tylko wyborem twórczym — czasami jest koniecznością. Neutralna perspektywa jest niezbędna, gdy filmowiec naprawdę musi być bezstronny. Dlatego też ujęcie na wysokości oczu jest najczęściej stosowanym sposobem filmowania prostych, opartych na faktach prezentacji informacji (np. podczas konferencji prasowej) lub zachowania obiektywizmu podczas wywiadów (np. podczas kręcenia filmu dokumentalnego).
Burzenie czwartego muru.
Jednak neutralność nie jest jedyną zaletą ujęć na poziomie oczu. Znana perspektywa może również odgrywać ważną rolę w likwidowaniu barier między widzem a historią.
Spotkanie postaci z perspektywy na wysokości oczu, na równi, buduje empatię, ponieważ tworzy więź między postacią a widzem. Taki zabieg pomaga nadać ludzki wymiar osobom budzącym niechęć — nawet psychopaci i seryjni mordercy mają niewielką szansę na zrozumienie. (Wpisz tutaj swój ulubiony horror).
Oczywiście więź ta staje się jeszcze silniejsza w przypadku „normalnych” postaci. Ujęcia z poziomu oczu mają za zadanie wciągnąć nas bezpośrednio w punkt widzenia postaci. Jesteśmy w ich głowach, niemal dosłownie. Zapewnia to intymną perspektywę w miarę rozwoju akcji. Emocje są bardziej bezpośrednie i intensywne, gdy stoi się twarzą w twarz z postacią, a akcja wydaje się przebiegać jeszcze szybciej, gdy płynie się na fali adrenaliny na wysokości oczu.
Więź ta pogłębia się jeszcze bardziej, gdy widz zostaje wrzucony w świat kapryśnej komedii romantycznej, takiej jak Amelia. W tym filmie, który zdobył szerokie uznanie krytyków za zdjęcia, coraz bardziej angażujemy się emocjonalnie, obserwując losy nieśmiałej paryskiej kelnerki i jej poszukiwania miłości. Kiedy dzieli się punkt widzenia z główną bohaterką w tak intymnych ujęciach kamery, jest się razem z Amelią w Montmartre, całkowicie zanurzonym w tej atmosferze.
Wszystko jest w oczach.
Trudno byłoby nakręcić film bez choćby kilku ujęć na poziomie oczu. Spróbuj jednak docenić ten zaniedbywany element kinematografii. Zwróć uwagę, jak często ujęcia z poziomu oczu pojawiają się w następnym filmie lub programie telewizyjnym, który obejrzysz, i zastanów się, w jaki sposób są one wykorzystywane.
Albo weźmy przykład filmowca Johna Krasinskiego, który przez dziewięć sezonów grał Jima w serialu The Office. Można by pomyśleć, że ponad 200 odcinków serialu komediowego, z powtarzającymi się interakcjami między postaciami i ograniczoną scenografią wnętrz, zniechęciło go na zawsze do codziennych ujęć kamery. (Chociaż format mockumentu sprawiał, że realistyczne było uchwycenie całej akcji w Dunder Mifflin za pomocą tylko jednej kamery i serial zdobył dwie nagrody Emmy za montaż obrazu z jednej kamery).
Zamiast tego, kiedy Krasinski otrzymał możliwość samodzielnego podejmowania decyzji, postanowił nadać znaczenie poziomowi oczu w obu filmach z serii Ciche miejsce.
Najwyraźniej wszystko jest w oczach.
Odkryj świat przydatnych wskazówek dotyczących edycji i tworzenia filmów. Następnie odkryj wszystkie możliwości programu Adobe {{premiere}}, które pomogą Ci doskonalić umiejętności filmowe.