Διαφορετικοί τύποι πλάνων και γωνιών κάμερας στις ταινίες.

Πολύ κοντινό πλάνο (ΠΚΚ)

Το πολύ κοντινό πλάνο επικεντρώνεται σε μια συγκεκριμένη λεπτομέρεια (όπως τα μάτια ή τα χείλη ενός χαρακτήρα ή κάποιο σημαντικό αντικείμενο) για να ενταθεί το δραματικό στοιχείο και να στραφεί η προσοχή του θεατή σε μια σημαντική στιγμή της ιστορίας. Με την επικέντρωση σε ένα μικρό χαρακτηριστικό μέσα στο κάδρο, αυτός ο τύπος πλάνου ενισχύει τη σύνδεση του κοινού με τον ήρωα και συχνά αποκαλύπτει συναισθήματα που δεν συχνά δεν μπορούν να μεταφερθούν μόνο με τον διάλογο.

Για παράδειγμα, σε μια σκηνή στην οποία ένας χαρακτήρας έχει πληγωθεί από κάποιον άλλο, ένα δάκρυ που κυλάει στο πρόσωπο μπορεί να δείξει πολλά για το πώς πήγε η αλληλεπίδρασή τους.

Κοντινό πλάνο (ΚΠ).

Τα κοντινά πλάνα, ειδικά τα πολύ κοντινά, συνήθως χρησιμοποιούν μεγαλύτερη εστιακή απόσταση (85mm–135mm) για να συμπιέσουν τα χαρακτηριστικά του προσώπου και να θολώσουν το φόντο. Οι κινηματογραφιστές μπορεί να χρησιμοποιήσουν πιο ανοικτές τιμές διαφράγματος (f/1.8–f/2.8) για ρηχό βάθος πεδίου.

Ένα κοντινό πλάνο έχει τη δυνατότητα να αποκαλύψει συναισθήματα από διακριτικές εκφράσεις του προσώπου, από ενδείξεις της γλώσσας σώματος ή από κάποιο σημαντικό αντικείμενο. Ελαχιστοποιεί τις αποσπάσεις γεμίζοντας το κάδρο με ένα στοιχείο.

Μεσαίο κοντινό πλάνο (ΜΚΠ).

Ένα μεσαίο κοντινό πλάνο καδράρει έναν ήρωα περίπου από τους ώμους ή τον θώρακα και πάνω, αποτυπώνοντας ταυτόχρονα εκφράσεις του προσώπου και σε ένα βαθμό τη γλώσσα του σώματος. Το πλάνο χρησιμοποιείται πιο συχνά σε σκηνές με έντονα συναισθήματα, επειδή βοηθάει το κοινό να συνδεθεί με αυτά που νιώθει ο χαρακτήρας.

Για παράδειγμα, μπορεί να περιλαμβάνει ενέργειες όπως μια σφιγμένη γροθιά και ταυτόχρονα ένα δάκρυ να κυλάει στο πρόσωπο ενός χαρακτήρα. Διατηρώντας ένα μέρος του κορμού στο κάδρο, ένα μεσαίο κοντινό πλάνο επιτρέπει στους κινηματογραφιστές να δείξουν τα συναισθήματα των χαρακτήρων και το πλαίσιο περιβάλλοντος μιας κατάστασης.

Μεσαίο πλάνο (ΜΠ).

Τα μεσαία πλάνα συνήθως χρησιμοποιούν τυπική εστιακή απόσταση (35mm–50mm) για να δοθεί μια φυσική προοπτική. Ο φωτισμός συχνά ισορροπεί τον ήρωα και το φόντο.

Το πλάνο αυτό συχνά χρησιμοποιείται σε σκηνές με διάλογο ή αλληλεπιδράσεις ομάδας, επειδή παρέχει αρκετό χώρο ώστε να εμφανιστούν πολλοί χαρακτήρες ενώ παράλληλα απεικονίζονται διάφορες ενέργειες και ενδείξεις γλώσσας σώματος. Τα μεσαία πλάνα είναι ιδανικά για ισορροπημένη κάλυψη, καθώς διατηρούν τις πληροφορίες του οπτικού πλαισίου περιβάλλοντος χωρίς να εγκαταλειφθεί η συναισθηματική διαφάνεια.

Πλάνο αμερικέν.

Κατά τη δεκαετία του 1930, οι Αμερικανοί κινηματογραφιστές άρχισαν να χρησιμοποιούν ένα στυλ κινηματογραφικού πλάνου που ονόμαζαν «πλάνο καουμπόι» και παρουσίαζε τους πιστολάδες από το καπέλο μέχρι το μέσο του μηρού, ώστε να φαίνεται και η θήκη του όπλου. Στις σύγχρονες ταινίες, αυτό το πλάνο ονομάζεται «αμερικέν» και χρησιμοποιείται για να δείξει τη γλώσσα σώματος ενός ήρωα και μερικές πληροφορίες του φόντου, αποτυπώνοντας ταυτόχρονα τις εκφράσεις του προσώπου. Για παράδειγμα, στην ταινία Wonder Woman ένα πλάνο αμερικέν παρουσιάζει την Νταϊάνα να διασχίζει το πεδίο της μάχης, απωθώντας τις σφαίρες με τις γροθιές της και χαμογελώντας καθώς αισθάνεται πανίσχυρη.

Μεσαίο μακρινό πλάνο (ΜΜΠ).

Ένα μεσαίο μακρινό πλάνο καδράρει τον ήρωα από τα γόνατα και πάνω, δημιουργώντας έναν συνδυασμό λεπτομερειών και επίγνωσης του χώρου. Παρέχει επαρκή απόσταση για να φανούν οι ενέργειες και η γλώσσα του σώματος, ενώ ταυτόχρονα δίνει στους θεατές χρόνο για να συνδεθούν συναισθηματικά με τον χαρακτήρα.

Το πλάνο αυτό αποτελεί βασικό εργαλείο στις ταινίες γουέστερν, όπου χρησιμοποιείται για να δείξει μοναχικές φιγούρες σε μεγάλα τοπία, δημιουργώντας μια ενδιαφέρουσα αντίθεση ανάμεσα σε έναν χαρακτήρα και το περιβάλλον του. Επίσης, χρησιμοποιείται συχνά σε όρθιες συζητήσεις ή όταν αποτυπώνονται μετακινήσεις των χαρακτήρων, κάνοντάς το μια ιδανική επιλογή για σκηνές που απαιτούν ταυτόχρονα δράση και διάλογο.

Γενικό πλάνο (ΓΠ).

Η γωνία κάμερας γενικού πλάνου καδράρει πλήρως τον ήρωα, συνήθως από το κεφάλι μέχρι τα πέλματα, ενώ επίσης δείχνει ένα μεγάλο μέρος του περιβάλλοντος τριγύρω. Αυτό το ευρύ καδράρισμα συνήθως χρησιμοποιείται για έμφαση στην απόσταση, την κλίμακα ή την απομόνωση, εντάσσοντας τους χαρακτήρες μέσα στο πλαίσιο του περιβάλλοντός τους.

Οι κινηματογραφιστές χρησιμοποιούν την γωνία κάμερας γενικού πλάνου για να ορίσουν το σκηνικό, να απεικονίσουν τη σχέση ενός χαρακτήρα με το περιβάλλον, ή για επικέντρωση στην απεραντοσύνη, ή την κενότητα, μιας σκηνής.

Πλήρες πλάνο (ΠΠ).

Ένα πλήρες πλάνο καδράρει ολόκληρο το σώμα ενός ήρωα από το κεφάλι μέχρι τα πέλματα, ενώ ταυτόχρονα διατηρεί χώρο στο κάδρο για να συμπεριληφθούν στοιχεία του φόντου. Το πλάνο αυτό δημιουργεί μια οπτική ισορροπία ανάμεσα σε έναν χαρακτήρα και τον περιβάλλοντα χώρο του, κάνοντάς το ιδανική επιλογή για απεικόνιση κίνησης, γλώσσας σώματος και του περιβάλλοντος, και όλα αυτά ταυτόχρονα.

Το πλήρες πλάνο συνήθως χρησιμοποιείται όταν είναι σημαντικό σε μια σκηνή να φαίνεται όλος ο χαρακτήρας. Για παράδειγμα, ένα πλήρες πλάνο θα μπορούσε να δείχνει έναν καθηγητή να στέκεται μπροστά από έναν πίνακα μέσα στην τάξη, βηματίζοντας πάνω-κάτω και περιμένοντας την έναρξη της πρώτης μέρας του σχολείου.

Ευρύ πλάνο (ΕΠ).

Το ευρύ πλάνο συχνά χρησιμοποιεί εστιακές αποστάσεις μεγαλύτερου εύρους (16mm–35mm) για να αποτυπώσει εκτεταμένες σκηνές. Ενδέχεται να προϋποθέτει υψηλότερες τιμές f-stop (f/8–f/11) για μεγαλύτερο βάθος πεδίου. Οι κινηματογραφιστές συνήθως χρησιμοποιούν το ευρύ πλάνο για εδραιώσουν την κλίμακα και το σκηνικό ή για να δώσουν έμφαση στη σχέση των χαρακτήρων με το περιβάλλον τους.

Το κύριο πλάνο, το πλάνο δύο ατόμων, το πλάνο αμερικέν και άλλοι τύποι πλάνων μπορούν συχνά να θεωρηθούν ευρύ πλάνο.

Πλάνο πάνω από τον ώμο (ΠΑΩ).

Τα πλάνα πάνω από τον ώμο είναι αντίστροφα πλάνα που χρησιμοποιούν από τυπικούς φακούς έως τηλεφακούς (50mm–85mm). Ο φωτισμός πρέπει να εξασφαλίζει ισορροπία και στους δύο χαρακτήρες, διατηρώντας το βάθος. Αυτά τα πλάνα ενισχύουν τη ροή της συζήτησης αντανακλώντας το πώς βιώνουμε τον διάλογο στην πραγματική ζωή και κάνοντας τον θεατή να μπαίνει στη θέση κάθε χαρακτήρα καθώς μιλάει. Αυτό βοηθάει τους θεατές να παρακολουθούν πιο εύκολα τη συζήτηση.

Το πλάνο αυτό μπορεί να μεταφέρει συναισθηματική απόσταση ελέγχοντας διακριτικά το πόσο κοντά ή μακριά αισθάνεται ο θεατής από κάθε ήρωα. Όταν το κοινό τοποθετείται πίσω από έναν χαρακτήρα, μπορεί να δημιουργηθεί μια πιο μεροληπτική οπτική γωνία υπέρ της άποψης εκείνου του χαρακτήρα. Αυτό μπορεί να δείχνει τη μεταβαλλόμενη σχέση ισχύος, τονίζοντας την ένταση, ή να εμφανίσει μη εξωτερικευμένα συναισθήματα, ανάλογα με το πώς θα γίνει το μοντάζ και η σύνθεση του πλάνου.

Πλάνο δύο ατόμων.

Πρόκειται για ένα πλάνο με δύο ήρωες. Αποτυπώνοντας την αλληλεπίδραση των ηρώων, τη μεταξύ τους απόσταση και τη γλώσσα του σώματός τους, ένα πλάνο δύο ατόμων μπορεί να μαρτυρήσει πολλά στον θεατή αναφορικά με τη σχέση των ηρώων. Ο Ruckus Skye μας λέει: «Προσπαθούμε να κρατάμε τα πλάνα δύο ατόμων για το μεγαλύτερο μέρος μιας σκηνής και έπειτα να χρησιμοποιούμε μονό ή στενό πλάνο για μια καταπληκτική ατάκα ή μια σημαντική λεπτομέρεια.

Πλάνο τριών ατόμων.

'Ενα τέτοιο πλάνο περιλαμβάνει και τους τρεις χαρακτήρες στο ίδιο κάδρο, συνήθως σε μια διάταξη που δίνει έμφαση στις αλληλεπιδράσεις και τις σχέσεις τους. Αυτό το πλάνο συχνά χρησιμοποιείται για να εδραιωθούν δυναμικές σχέσεις, όπως ενότητα, ανισορροπία ή διένεξη, εντός της ομάδας.

Όταν οι χαρακτήρες ισαπέχουν ή βρίσκονται πολύ κοντά μεταξύ τους, αυτό το πλάνο θα μπορούσε να υποδηλώνει συνεργασία ή κοινές αξίες. Από την άλλη πλευρά, αν ένας χαρακτήρας διαχωρίζεται από την ομάδα ή καδράρεται σε διαφορετικό ύψος, αυτό το πλάνο μπορεί να κάνει πιο εμφανή την ένταση ή τη διένεξη εντός της ομάδας.

Πλάνο στο ύψος των ματιών.

Η γωνία από το ύψος των ματιών είναι η γωνία της καθημερινής μας ζωής. Αυτή η αντικειμενική γωνία κάμερας δεν έχει τον ίδιο αντίκτυπο στην αφήγηση με τη λήψη πάνω από ή κάτω από έναν ήρωα, και πολλοί κινηματογραφιστές αποφεύγουν να χρησιμοποιούν πλάνα στο ύψος των ματιών στη δουλειά τους. «Δεν υπάρχει προοπτική», μας λέει η Lane Skye. Ο Ruckus Skye προσθέτει: «Όταν είστε πάνω από έναν χαρακτήρα και κοιτάτε προς τα κάτω, δείχνει μικρότερος. Ίσως είναι λιγότερο ισχυρός ή του λείπει η αυτοπεποίθηση. Αν κοιτάξετε οποιονδήποτε υπερήρωα, τον βλέπετε πάντοτε προς τα πάνω. Πρόκειται για κλισέ, αλλά μπορείτε να το κάνετε με μικρότερες διαβαθμίσεις και να έχετε πιο υποσυνείδητο αποτέλεσμα.»

Το πλάνο στο ύψος των ματιών θεωρείται ως ουδέτερο πλάνο επειδή η κάμερα τοποθετείται στο ίδιο ύψος με τα μάτια του ήρωα, αναπαριστώντας τον τρόπο με τον οποίο κοιτάμε τους άλλους στην αληθινή ζωή. Με αυτό το πλάνο αποφεύγεται η έμφαση στις σχέσεις ισχύος ή στη συναισθηματική απόσταση, με αποτέλεσμα να είναι ιδανικό για την ρεαλιστική και αντικειμενική απεικόνιση.

Όταν χρησιμοποιείται φακός μέσης εστιακής απόστασης, συνήθως γύρω στα 35 mm έως 50 mm σε μια κάμερα πλήρους κάδρου, η προοπτική παραμένει αληθινή όσον αφορά το πώς βλέπουν οι άνθρωποι τον κόσμο.

Πλάνο με υψηλή γωνία.

Σε ένα πλάνο με υψηλή γωνία, η κάμερα τοποθετείται πάνω από έναν ηθοποιό και τον κοιτάζει προς τα κάτω. Αυτή η προοπτική κάνει τους χαρακτήρες να δείχνουν μικροί, ευάλωτοι ή χαμένοι στο περιβάλλον του. Τα πλάνα με υψηλή γωνία συχνά χρησιμοποιούνται σε ταινίες τρόμου,, θρίλερ ή αγωνίας επειδή μεταδίδουν μια αίσθηση κινδύνου ή σοκ.

Νωρίς στον Τιτανικό, ο James Cameron χρησιμοποιεί ένα πλάνο ψηλής γωνίας με την Ρόουζ να κοιτάζει προς τα κάτω τον ωκεανό, συμβολίζοντας την αδυναμία της να λάβει μόνη της αποφάσεις για τη ζωή της. Παρόμοια, στη σειρά ταινιών Χάρι Πότερ, ο Ντόμπι, το ξωτικό του σπιτιού, κινηματογραφείται σχεδόν πάντα σε πλάνο με υψηλή γωνία. Αυτός ο τύπος γωνίας κάμερας ενισχύει το μικρό του ανάστημα και τον ρόλο του ως χαμηλόβαθμου υπηρέτη.

Πλάνο με χαμηλή γωνία.

Οποιοδήποτε πλάνο που βλέπει προς τα πάνω έναν χαρακτήρα, λέγεται πλάνο με χαμηλή γωνία, είτε η κάμερα βρίσκεται μόνο λίγα εκατοστά κάτω από τη ματιά του χαρακτήρα, είτε κοντά στα πόδια του. Τα πλάνα με χαμηλή γωνία δίνουν την εντύπωση ότι ένας χαρακτήρας είναι πανύψηλος πάνω από το κοινό, επομένως οι σκηνοθέτες τα χρησιμοποιούν για να μεταφέρουν μια αίσθηση ισχύος και εξουσίας.

Αυτός ο τύπος γωνίας κάμερας βοηθάει τον θεατή να συνδεθεί και να συσχετιστεί με ισχυρούς και άτρωτους χαρακτήρες, συνεπώς χρησιμοποιούνται συχνά σε ταινίες δράσης ή σε ταινίες με υπερήρωες. Στο κλασικό γουέστερν Ταχυδρομική Άμαξα ή Η Άμαξα της Αγωνίας, ο ηρωικός χαρακτήρας του Τζον Γουέιν παρουσιάζεται με ένα πλάνο χαμηλής γωνίας που τον κάνει να μοιάζει μεγαλόσωμος και ότι τα έχει όλα υπό έλεγχο.

Πλάνο με ολλανδική γωνία.

Τα πλάνα με ολλανδική γωνία μπορούν να επιτευχθούν με οποιονδήποτε φακό. Το σημαντικό είναι να δώσετε στην κάμερα κλίση ως προς τον οριζόντιο άξονά της, συνήθως κατά 15 έως 45 μοίρες. Σε αντίθεση με ένα βασικό πλάνο βερτικάλ, το πλάνο με ολλανδική γωνία δίνει την αίσθηση ότι υπάρχει κάτι παράξενο σχετικά με έναν χαρακτήρα ή στη σκηνή. Στις ταινίες χρησιμοποιείται συνήθως για δημιουργία έντασης ή αγωνίας, συχνά παρουσιάζοντας την πνευματική αστάθεια ενός χαρακτήρα ή την αίσθηση ταραχής της σκηνής.

Εναέριο πλάνο κάτοψης.

Κοιτάζοντας από πάνω προς τα κάτω, αυτό το εναέριο πλάνο μπορεί να υποδηλώνει τη μηδαμινότητα των ηρώων ή την απεραντοσύνη του περιβάλλοντός τους. Το εναέριο πλάνο έχει τη δυνατότητα να δείχνει αδυναμία, απομόνωση ή ασημαντότητα. Για παράδειγμα, αυτό το πλάνο θα μπορούσε να καλύψει μια μεγάλη πόλη μετά από κάποιο τρομερό συμβάν, παρουσιάζοντας κατεστραμμένα κτίρια και στήλες καπνού να υψώνονται στον ορίζοντα, για να φανεί η τεράστια επίπτωση που είχε το συμβάν στους κατοίκους.

Υποκειμενικό πλάνο (ΥΠ).

Ένα υποκειμενικό πλάνο μπορεί να χρησιμοποιεί διάφορες εστιακές αποστάσεις ανάλογα με το επιθυμητό εφέ. Ο κινηματογραφιστής μπορεί να χρησιμοποιεί φορητή κάμερα ή κίνηση στην σταθερή κάμερα για να μιμηθεί τη φυσική κίνηση του κεφαλιού.

Το πλάνο ΥΠ επιτρέπει στο ακροατήριο να δει μέσα από τα μάτια ενός χαρακτήρα, ώστε να εντρυφήσει περισσότερο στη συναισθηματική κατάσταση και τις εμπειρίες του χαρακτήρα. Μπορεί να δημιουργεί βαθύτερες συνδέσεις ανάμεσα στον θεατή και τους χαρακτήρες της ταινίας, καθώς επιτρέπει στο κοινό να μοιραστεί τα συναισθήματα του ήρωα.

Αντίστροφο πλάνο.

Ένας κινηματογραφιστής μπορεί να χρησιμοποιήσει ένα αντίστροφο πλάνο για να δείξει την αντίδραση ενός άλλου χαρακτήρα ή τον διάλογο με τον πρώτο εμφανιζόμενο χαρακτήρα (στο πλάνο ΥΠ). Αυτό το πλάνο αποτυπώνει την αντίστροφη οπτική γωνία του πλάνου ΥΠ, και συχνά τοποθετείται μετά από ένα πλάνο πάνω από τον ώμο, αλλάζοντας την οπτική γωνία και διατηρώντας τον άξονα κίνησης για να εξασφαλιστεί χωρική συνέπεια.

Αυτό το πλάνο συνήθως χρησιμοποιεί μεσαίες εστιακές αποστάσεις (μεταξύ 35mm και 50mm) και παρόμοιο καδράρισμα με ένα πλάνο ΥΠ (συνήθως ένα κοντινό ή μεσαίο κοντινό πλάνο) για διατήρηση της κλίμακας και της προοπτικής. Κάνοντας κόψιμο ανάμεσα στις δύο προοπτικές, αυτό το πλάνο κρατάει το ενδιαφέρον του κοινού στον διάλογο και τις ενέργειες χωρίς να χρησιμοποιούνται αλλαγές προοπτικής.

Πλάνο προφίλ.

Το πλάνο προφίλ καδράρει έναν ήρωα από το πλάι, αποτυπώνοντας ολόκληρο το προφίλ του προσώπου του, συνήθως σε γωνία 90° ως προς την κάμερα. Αυτό το πλάνο μπορεί να δημιουργήσει την αίσθηση βαθιάς προσήλωσης, απαθούς παρατήρησης ή συναισθηματικής απόστασης, επειδή δεν παρουσιάζει στο κοινό απευθείας οπτική επαφή ή εκφράσεις προσώπου από τον ήρωα.

Ένα πλάνο προφίλ επιτρέπει στους κινηματογραφιστές να παρουσιάσουν τα αισθήματα απομάκρυνσης ή γενικού συλλογισμού ενός χαρακτήρα. Συνήθως καδράρεται σε μεσαία ή μεσαία μακρινή εστιακή απόσταση χρησιμοποιώντας έναν εστιακό φακό μεταξύ 35 mm και 55 mm, παρουσιάζοντας μια φυσική εμφάνιση ενώ παράλληλα αποτυπώνει τη στάση και τις εκφράσεις του προσώπου.

Πλάνο τράβελινγκ.

Σε ένα πλάνο τράβελινγκ η κάμερα ακολουθεί τον ήρωα στο περιβάλλον, κινούμενη συχνά δίπλα του, μπροστά του ή πίσω του. Αυτή η τεχνική δημιουργεί μια αίσθηση ορμής που κάνει τον θεατή να νιώθει ότι συμμετέχει στη δράση.

Το πλάνο τράβελινγκ μπορεί να γίνει από πολλές γωνίες, όπως σε πλευρικά προφίλ, χαμηλές γωνίες ή πάνω από τον ώμο, ανάλογα με την αίσθηση ή τα οπτικά εφέ που θέλετε να τονίσετε.

Για παράδειγμα, καθώς ένας ήρωας περπατάει σε έναν διάδρομο με αμυδρό φωτισμό, η κάμερα θα μπορούσε να κινείται μαζί του από το πλάι για να τονιστεί η ένταση και ο φόβος της εξερεύνησης ενός τρομακτικού κτιρίου.

Πλάνο πανοραμίκ.

Σε ένα πλάνο πανοραμίκ η κάμερα κινείται οριζόντια για να αποκαλύψει κρυμμένες πληροφορίες μεγαλώνοντας σταδιακά το οπτικό πεδίο του κοινού. Μπορεί να δημιουργήσει ένταση καθώς το κοινό προσμένει αυτό που θα μπει στο κάδρο ή να δημιουργεί επίγνωση του χώρου καθώς δείχνει το περιβάλλον γύρω από τους ήρωες.

Μπορείτε επίσης να συνδυάσετε το πλάνο πανοραμίκ με διάφορες γωνίες της κάμερας για να αλλάξετε τον τόνο, την προοπτική ή την εστίαση της σκηνής μέσα σε μια ενιαία, συνεχόμενη κίνηση. Ένα τέτοιο παράδειγμα είναι η χρήση ενός πλάνου προφίλ ενός χαρακτήρα που κάθεται σε ένα μπαρ, με την κάμερα να κάνει πανοραμική κίνηση στο πρόσωπό του για να δείξει την έκφρασή του. Η κάμερα συνεχίζει την πανοραμική κίνηση πίσω από τον χαρακτήρα για να δείξει έναν άλλο χαρακτήρα να περπατάει μπαίνοντας στο μπαρ από την απέναντι πλευρά του χώρου.

Πλάνο ντόλι κοντά/μακριά και πλάνο ζουμ.

Ένα πλάνο ντόλι περιλαμβάνει φυσική κίνηση της κάμερας σε ράγες ή σε μια τροχοφόρα πλατφόρμα (ντόλι) για να πλησιάζει σταθερά ή να ακολουθεί έναν ήρωα. Αυτό εξασφαλίζει φυσική, προσεγμένη εμφάνιση για την ταινία σας. Υπάρχουν μερικοί βασικοί τύποι κινήσεων ντόλι, και καθένας βοηθάει με διαφορετικό τρόπο να προχωρήσει η ιστορία:

• Ντόλι μέσα. Η κάμερα κινείται πιο κοντά στον ήρωα — συνήθως με τηλεφακό ή ενδιάμεσο φακό — για να δημιουργηθεί αίσθηση συναισθηματικής έντασης ή να αυξηθεί η εστίαση σε ένα συγκεκριμένο στοιχείο στη σκηνή. Αυτό το πλάνο χρησιμοποιείται για έμφαση στη συνειδητοποίηση ενός χαρακτήρα ή για δημιουργία προσδοκίας καθώς ο θεατής έρχεται πιο κοντά στον χαρακτήρα.
• Ντόλι έξω. Σε αυτό το πλάνο, η κάμερα μετακινείται απομακρυνόμενη από τον ήρωα, δημιουργώντας αίσθηση τρωτότητας, αποσύνδεσης ή αποκάλυψης. Για να δηλώσετε αλλαγές ή απομόνωση, χρησιμοποιήστε ευρύτερη εστιακή απόσταση για έμφαση στο φόντο και το περιβάλλον καθώς ο ήρωας μικραίνει σταδιακά μέσα στο κάδρο.
• Πλάνο ντόλι ζουμ. Το πλάνο ντόλι ζουμ λέγεται και «εφέ ιλίγγου» και ενσωματώνει ένα πλάνο ντόλι μέσα ή έξω με ένα ταυτόχρονο ζουμ στην άλλη κατεύθυνση. Αυτό δημιουργεί μια αίσθηση αποπροσανατολισμού και δείχνει τον πανικό, το σοκ ή την ξαφνική συνειδητοποίηση που προκύπτει σε μια σκηνή. Ένας τηλεφακός λειτουργεί πολύ καλά με αυτό το δραματικό εφέ για να τονιστεί και να παραμορφωθεί το φόντο.

Κύριο πλάνο.

Τα πλάνα που καταγράφουν όλη τη δράση που συμβαίνει σε μια σκηνή είναι κύρια πλάνα, και συνήθως στήνονται ως γενικά ή ευρέα πλάνα. Επειδή καταγράφουν τα πάντα, πρόκειται για κρίσιμους τύπους πλάνων κάμερας για βασική κάλυψη. Οι μοντέρ μπορούν να αφήσουν μια σκηνή να αναπνεύσει κάνοντας ένα κόψιμο προς το κύριο πλάνο στη διάρκεια παύσεων της δράσης ή του διαλόγου.

Το κύριο πλάνο και το πλάνο εδραίωσης εξυπηρετούν διαφορετικούς σκοπούς σε μια ταινία. Το κύριο πλάνο αποτυπώνει μια ολόκληρη σκηνή από την αρχή μέχρι το τέλος, συχνά σε μία λήψη. Λειτουργεί ως βασικό σημείο για τη σκηνή, παρουσιάζοντας όλους τους χαρακτήρες και τις σχέσεις τους στον χώρο μέσα στο περιβάλλον. Από την άλλη πλευρά, ένα πλάνο εδραίωσης παρουσιάζει μια νέα τοποθεσία στην αρχή μιας σκηνής. Δίνει στον θεατή ένα πλαίσιο γεωγραφικού περιβάλλοντος, όπως το πού και πότε λαμβάνει χώρα μια σκηνή.

Πλάνο εδραίωσης.

Ένα πλάνο εδραίωσης είναι ένα ευρύ πλάνο που χρησιμοποιείται στην αρχή μιας σκηνής για να ορίσει τον τόνο, τον χρόνο και την τοποθεσία. Δείχνει πού θα εκτυλιχτεί η δράση, συνήθως αποτυπώνοντας εξωτερικά περιβάλλοντα όπως κτίρια, γειτονιές ή τοπία.

Για παράδειγμα, ένα αργό εναέριο πλάνο του ορίζοντα μιας πόλης κατά το ηλιοβασίλεμα με πυκνή κίνηση αυτοκινήτων μπορεί να υποδηλώνει ένα μοντέρνο, ενεργητικό ρυθμό, ενώ ένα στατικό ευρύ πλάνο ενός άδειου δρόμου κατά την ανατολή του ήλιου μπορεί να δίνει έναν ήρεμο τόνο ενδοσκόπησης.

Εμβόλιμο πλάνο.

Αυτοί οι τύποι κοντινών πλάνων αποτυπώνουν μικρές λεπτομέρειες όπως τα χέρια ή τα πέλματα ενός ήρωα. Αν ένας χαρακτήρας κοιτάζει ένα μήνυμα στο τηλέφωνό του, ο μοντέρ μπορεί να θέλει να τραβήξει πλάνα με κοντινές γωνίες κάμερας στην οθόνη του τηλεφώνου. Ένα εμβόλιμο πλάνο απομονώνει μικρές αλλά σημαντικές λεπτομέρειες που υπάρχουν στη γενικότερη σκηνή.

Τα πλάνα αυτά κατευθύνουν την προσοχή του θεατή σε ενέργειες, χειρονομίες ή αντικείμενα που έχουν σημασία για την αφήγηση, αλλά το κοινό θα μπορούσε να μην τις προσέξει. Αυτό μπορεί να περιλαμβάνει κάτι όπως ένα χέρι που δίνει ένα σημείωμα κάτω από ένα θρανίο μέσα σε μια τάξη.

Πλάνο με εμβόλιμη λήψη.

Το πλάνο με εμβόλιμη λήψη είναι το αντίθετο του εμβόλιμου πλάνου: εκτελεί μια μετάβαση από τον ήρωα σε κάτι άλλο, π.χ. από την αιφνιδιασμένη έκφραση του προσώπου ενός ηθοποιού σε ένα σκύλο που γαβγίζει ή από μια μπάλα που περνάει τη γραμμή του τέρματος στους οπαδούς που πανηγυρίζουν στις κερκίδες. Η συγκέντρωση τύπων πλάνων ταινίας όπως αυτοί μπορεί να φανεί χρήσιμη για το μοντάζ, μαζί με πολλαπλές λήψεις της ίδιας σκηνής.

Ένα πλάνο με εμβόλιμη λήψη διακόπτει την κύρια δράση μιας σκηνής για να δείξει κάτι που σχετίζεται αλλά είναι έξω από το κύριο κάδρο, όπως μια τοποθεσία, ένα αντικείμενο ή δράση έξω από τη σκηνή. Αυτό το πλάνο προσθέτει οπτικό πλαίσιο περιβάλλοντος χωρίς να διακόπτει τη συνέχεια. Το πλάνο με εμβόλιμη λήψη τραβάει την προσοχή σε σημαντικά στοιχεία της αφήγησης δείχνοντας σε τι αντιδράει ένας χαρακτήρας ή δημιουργώντας ένταση δείχνοντας κάτι που ο ήρωας δεν έχει παρατηρήσει ακόμα.

Πλάνο αντίδρασης.

Εφόσον τα κρίσιμα οπτικά στοιχεία σε μια ταινία δεν βρίσκονται πάντα στο πρόσωπο που μιλάει, τα πλάνα αντίδρασης είναι κοντινά πλάνα που προσφέρουν σημαντικές ευκαιρίες για την ανάπτυξη των χαρακτήρων και της ιστορίας. Τα πλάνα αντίδρασης αποτυπώνουν τη συναισθηματική αντίδραση κάποιου χαρακτήρα σε κάτι που συμβαίνει εκτός οθόνης — ίσως ένα αστείο, μια αποκάλυψη ή μια απειλή — και δίνουν στο κοινό πληροφορίες για τα συναισθήματα ενός χαρακτήρα, τα οποία ένα πλάνο εστιασμένο στο άτομο που μιλάει δεν θα κατάφερνε να αποκαλύψει.

Πλάνο προσέγγισης/απομάκρυνσης.

Σε ένα πλάνο προσέγγισης, η κάμερα κινείται και πλησιάζει πιο κοντά στον ήρωα, για να προσελκύσει την προσοχή του θεατή. Ένα πλάνο απομάκρυνσης κάνει το αντίθετο, επισημαίνοντας την απομόνωση ενός χαρακτήρα μέσω της αύξησης της απόστασης μεταξύ θεατή και ήρωα. Αυτοί οι τύποι κινούμενων πλάνων συνήθως απαιτούν να υπάρχει ένα ντόλι, μπούμα/γερανός ή σύστημα Steadicam.