#1E1E1E

ΒΙΝΤΕΟ

Τι είναι τα αντίστοιχα πλάνα;

Προερχόμενα εν μέρει από την κινηματογράφηση και εν μέρει από μοντάζ ταινιών, τα αντίστοιχα πλάνα είναι ένας τρόπος με τον οποίο οι κινηματογραφιστές μεταφέρουν συναισθήματα και δείχνουν την οπτική γωνία ενός χαρακτήρα — κυριολεκτικά και μεταφορικά.

Εξερευνήστε το {{premiere}}


Τα αντίστοιχα πλάνα είναι μια δοκιμασμένη τεχνική αφήγησης.

Βασικό εργαλείο της κινηματογράφησης και σχεδόν συνομήλικα με το Χόλιγουντ, τα αντίστοιχα πλάνα δημιουργούν την εντύπωση μιας ενιαίας, μη διακεκομμένης συζήτησης κάνοντας κοψίματα μεταξύ εναλλασσόμενων γωνιών κάμερας. Είναι μια μορφή επεξεργασίας συνέχειας — η μαγεία των ταινιών, που τους επιτρέπει να διηγηθούν μια σταθερή ιστορία όταν χρησιμοποιούν περισσότερα από ένα πλάνα. Αφού στήσετε τη σκηνή με ένα πλάνο εδραίωσης, πιθανότατα θα χρησιμοποιήσετε κάποια μορφή αντίστοιχων πλάνων για να δείξετε τους χαρακτήρες να αλληλεπιδρούν στο περιβάλλον τους.

Τα αντίστοιχα πλάνα αρχίζουν με ένα πλάνο ενός χαρακτήρα, έπειτα γίνεται κόψιμο σε ένα πλάνο με το αντικείμενο ή το άτομο προς το οποία κοιτάζει εκείνος ο χαρακτήρας (σε γωνία αντίθετη από εκείνη του πρώτου πλάνου), και τέλος γίνεται ακόμα ένα κόψιμο για επιστροφή στο αρχικό πλάνο ώστε να φανεί η αντίδραση του χαρακτήρα. Αυτή η ακολουθία κοψιμάτων ανάμεσα στα δύο πλάνα μπορεί να συνεχιστεί για όσο απαιτεί η σκηνή.

Ο ανεξάρτητος παραγωγός ταινιών Nick Escobar δηλώνει: «Τα χρησιμοποιούμε από καταβολής κινηματογράφου, απλώς επειδή λειτουργούν πολύ καλά. Μας βοηθούν να διηγηθούμε μια ιστορία γρήγορα και αποτελεσματικά.»

Πώς να χρησιμοποιήσετε τα αντίστοιχα πλάνα.

Τα αντίστοιχα πλάνα δείχνουν την αξία τους σε σκηνές διαλόγου, όπου ένας κινηματογραφιστής μπορεί να τραβήξει μια συνομιλία χρησιμοποιώντας πλάνα από δύο γωνίες και έπειτα να κάνει κόψιμο μεταξύ τους κατά τη διαδικασία τεχνικής επεξεργασίας της ταινίας για να αφήσει να φανεί ότι η συνομιλία γίνεται σε πραγματικό χρόνο.

Ο Escobar λέει: «Κάποιος λέει κάτι και βλέπουμε το αντίστοιχο πλάνο αντίδρασης του άλλου χαρακτήρα. Έπειτα, αυτός απαντάει και βλέπουμε την αντίδραση του ατόμου από το πρώτο πλάνο, και η διαδικασία συνεχίζεται έτσι.»

Υπάρχει μεγάλη ποικιλία μέσων που μπορείτε να χρησιμοποιήσετε όταν τραβάτε μια συνομιλία χρησιμοποιώντας τη δομή των αντίστοιχων πλάνων. Για παράδειγμα, ορισμένοι κινηματογραφιστές επιλέγουν να χρησιμοποιήσουν μονά πλάνα, στα οποία κάθε φορά φαίνεται στο κάδρο ένας μόνο χαρακτήρας. Αυτά συχνά ονομάζονται υποκειμενικά πλάνα ή POV, επειδή δίνουν στο κοινό την εντύπωση ότι βλέπει μέσα από τα μάτια κάθε χαρακτήρα.

Μια άλλη περίπτωση είναι ένας σκηνοθέτης να χρησιμοποιήσει πλάνα πάνω από τον ώμο, που περιλαμβάνουν στο κάδρο ένα μέρος της πλάτης και του ώμου του χαρακτήρα ενώ εστιάζουν στον άλλο χαρακτήρα στον οποίο μιλάει ο πρώτος χαρακτήρας. Ο Escobar εξηγεί: «Κάποιες φορές αυτά ονομάζονται 'βρώμικα καρέ', επειδή λερώνετε την οθόνη με επιπλέον πράγματα. Η επιλογή του μέσου εξαρτάται από τη διάθεση και τα συναισθήματα που προσπαθείτε να προκαλέσετε.»

https://main--cc--adobecom.aem.page/cc-shared/assets/video/creativecloud/video/production/media_167021ce159e3eacb2d930bd0299c55469b0da87b.mp4#_autoplay | Δύο κλιπ που έχουν συρραφεί ώστε να δημιουργηθεί ένα σετ αντίστοιχων πλάνων

Για να χρησιμοποιήσετε τα αντίστοιχα πλάνα, δεν χρειάζεστε ούτε καν δύο χαρακτήρες στη σκηνή. Όταν συνδυαστούν με ένα εμβόλιμο πλάνο ενός αντικειμένου στη σκηνή, μπορούν να δείξουν τη συναισθηματική απόκριση ενός χαρακτήρα σε αυτό το αντικείμενο ή στο περιβάλλον του.

Ο σκηνοθέτης και κινηματογραφιστής Padraic O’Meara δηλώνει: «Θα μπορούσατε να δείξετε έναν χαρακτήρα να βλέπει ένα γράμμα πάνω στο τραπέζι, και έπειτα να δείξετε μια αντίστροφη γωνία του χαρακτήρα να βλέπει το γράμμα με ένα μικρό μέρος του φακέλου στο κάδρο. Έπειτα, θα δούμε πώς αισθάνεται το άτομο αυτό σχετικά με το γραμμα που μόλις πήρε στα χέρια του. Ενδεχομένως να αρχίσει να κλαίει. Αν δεν είχαμε το γράμμα στο κάδρο, δεν θα γνωρίζαμε γιατί κλαίει.»

Προγραμματισμός για αντίστοιχα πλάνα.

Όταν προετοιμάζεστε να τραβήξετε μια σκηνή χρησιμοποιώντας αντίστοιχα πλάνα, είναι σημαντικό να αφιερώσετε λίγο χρόνο προγραμματίζοντας εκ των προτέρων τα πλάνα της κάμερας και τα όρια για τους ηθοποιούς, για να βεβαιωθείτε ότι δεν θα καταπατηθεί ο κανόνας των 180 μοιρών.

Ο Escobar μας λέει: «Βασικά, όπου κι αν στρέψεις την κάμερα, μπορείς να δείξεις μόνο μια περιοχή που βρίσκεται εντός 180 μοιρών από εκείνη τη θέση της κάμερας. Είναι ένας τρόπος για να μην χάνουν τον προσανατολισμό οι θεατές. Αν γυρίζω μια σκηνή με αντίστοιχα πλάνα με δύο ανθρώπους να συζητούν και στο ένα πλάνο ο ένας από αυτούς κοιτάζει δεξιά, τότε ο άλλος πρέπει να κοιτάζει προς τα αριστερά ώστε οι ματιές τους να ταιριάζουν και να μοιάζει σαν να μιλούν μεταξύ τους.»

Ανάλογα με το μέγεθος του πλάνου σας και το βάθος πεδίου που χρησιμοποιεί ο εικονολήπτης σας, θα χρειαστεί να βεβαιωθείτε ότι το φόντο κάθε χαρακτήρα ταιριάζει με την τοποθεσία του, όπως ορίζεται στο κύριο πλάνο.

Σύμφωνα με τον O’Meara: «Η κατανόηση των τριών διαστάσεων του περιβάλλοντός σας είναι εξαιρετικά σημαντική όταν τραβάτε αντίστοιχα πλάνα. Ειδικά όσον αφορά το στήσιμο του φωτισμού, πρέπει να ορίσετε τη διάθεση και τη συνέπεια.» Για παράδειγμα, ένας χαρακτήρας του οποίου ο ώμος φωτίζεται από τα δεξιά σε ένα πλάνο πρέπει να παραμείνει φωτισμένος από τα δεξιά όταν δούμε το πρόσωπό του στο επόμενο πλάνο.

Χρησιμοποιήστε τα αντίστοιχα πλάνα για να χτίσετε χαρακτήρες.

Πέρα από το να δείξετε δύο ανθρώπους που συνομιλούν, μπορείτε να χρησιμοποιήσετε δημιουργικότητα στο απλό πλαίσιο των αντίστοιχων πλάνων για να μεταφέρετε στο κοινό σας μικρές λεπτομέρειες σχετικά με τη σχέση μεταξύ των χαρακτήρων. Αν προσπαθείτε να υπονοήσετε ότι ο ένας από τους δύο χαρακτήρες στη σκηνή είναι αδύναμος ή σε μειονεκτική θέση, μπορείτε να τραβήξετε τα πλάνα του από ψηλή γωνία ώστε να τον κάνετε να δείχνει μικρόσωμος. Ή, για να υπονοήσετε ότι ένας χαρακτήρας είναι ισχυρός και έχει τον έλεγχο, μπορείτε να τραβήξετε τα πλάνα του από χαμηλή γωνία ώστε να φαίνεται πιο μεγαλόσωμος, κυρίαρχος και πιο επιβλητικός στην οθόνη.

Και οι κινήσεις της κάμερας μπορούν να υποδεικνύουν τις μεταβαλλόμενες σχέσεις μεταξύ των χαρακτήρων. Για παράδειγμα, όταν η αστυνομία ανακρίνει τον Τζόκερ στην ταινία Ο Σκοτεινός Ιππότης του Christopher Nolan, η συνομιλία βιντεοσκοπείται από σταθερές, ακίνητες γωνίες κάμερας. Όμως, όταν φτάνει ο Μπάτμαν και αρχίζει τη δική του, πιο επιθετική ανάκριση, τα αντίστοιχα πλάνα του διαλόγου τους έχουν βιντεοσκοπηθεί με κάμερες χειρός, με αποτέλεσμα να υπάρχουν πιο απότομες και απρόβλεπτες κινήσεις κάμερας που υποδηλώνουν το χάος που υποβόσκει στη διένεξη μεταξύ των δύο αυτών χαρακτήρων.

Σύμφωνα με τον O’Meara: «Όσον αφορά την επικοινωνία, υπάρχουν πολλοί ακόμα τρόποι εκτός από το κείμενο. Υπάρχει το κρυφό νόημα και το συναίσθημα πίσω από αυτό και ο τρόπος με τον οποίο οι χαρακτήρες εκφράζουν και λαμβάνουν πληροφορίες. Είναι πολύ σημαντικό να γίνει με τον σωστό τρόπο, και αυτό είναι κάτι στο οποίο τα αντίστοιχα πλάνα μπορούν να φανούν πολύ αποτελεσματικά.”


Συνεργάτες

Nick Escobar, Padraic O’Meara


https://main--cc--adobecom.aem.page/cc-shared/fragments/products/premiere/do-more-with-premiere