WIDEO
Co to jest ujęcie z przeciwujęciem?
Ujęcie z przeciwujęciem, będące połączeniem kinematografii i montażu filmowego, jest sposobem, w jaki filmowcy przekazują emocje i pokazują punkt widzenia bohatera — dosłownie i w przenośni.
Ujęcie z przeciwujęciem to sprawdzona technika narracyjna.
Jest to podstawowy element filmowy, niemal tak stary jak samo Hollywood. Stwarza wrażenie jednej nieprzerwanej rozmowy poprzez przechodzenie między naprzemiennymi ujęciami kamery. Jest to forma montażu ciągłościowego — filmowa magia, która pozwala filmom opowiadać spójną historię przy użyciu więcej niż jednego ujęcia. Po ustaleniu sceny za pomocą ujęcia początkowego zapewne użyjesz jakiejś formy ujęcia z przeciwujęciem, aby pokazać interakcje między postaciami oraz ich otoczeniem.
Ujęcie z przeciwujęciem rozpoczyna się od ujęcia postaci. Następnie przechodzi do pokazania tego, na co lub na kogo patrzy ta postać (ujęcie odwrotne w stosunku do pierwszego ujęcia), a na koniec wraca do pierwotnego ujęcia, aby pokazać reakcję postaci. Taka sekwencja przechodzenia między dwoma ujęciami może trwać tak długo, jak wymaga tego scena.
„Jest z nami od zawsze, bo działa” — mówi niezależny producent filmowy Nick Escobar. „Pomaga szybko i skutecznie opowiedzieć historię”.
Jak stosować ujęcie z przeciwujęciem
Ujęcie z przeciwujęciem sprawdza się doskonale w scenach dialogowych, gdzie reżyser może nakręcić rozmowę z dwóch ujęć, a następnie podczas montażu filmu przełączać się między nimi, sugerując, że rozmowa toczy się w czasie rzeczywistym.
„Ktoś coś mówi, a my widzimy reakcję drugiej postaci” — mówi Escobar. „Wtedy ona odpowiada, a my widzimy reakcję osoby z pierwszego ujęcia, i tak to się toczy w tę i z powrotem”.
Jednak podczas filmowania rozmowy przy użyciu ujęcia z przeciwujęciem można wykorzystać wiele różnych rozwiązań. Na przykład niektórzy filmowcy decydują się na stosowanie pojedynczych ujęć, gdy w kadrze widoczna jest tylko jedna postać. Są one często nazywane ujęciami z czyjegoś punktu widzenia (point-of-view, POV), ponieważ widzowie mają wrażenie patrzenia oczami poszczególnych postaci.
Reżyser może też użyć ujęć zza ramienia, które pokazują część pleców i ramion postaci w kadrze, skupiając się na osobie, z którą rozmawia. „Czasami nazywa się je brudnymi kadrami, ponieważ brudzisz ekran dodatkowymi elementami” — wyjaśnia Escobar. „Wybór odpowiedniego rozwiązania zależy od nastroju i emocji, które chcesz wywołać”.
Nie potrzebujesz nawet dwóch postaci w scenie, aby zastosować ujęcie z przeciwujęciem. W połączeniu z przebitką na rekwizyt znajdujący się w scenie, ujęcie może pokazać emocjonalną reakcję postaci na ten przedmiot lub otoczenie.
„Można pokazać postać widzącą list na stole, a następnie pokazać odwrotne ujęcie postaci patrzącej na list z niewielkim fragmentem koperty w kadrze” — mówi reżyser i operator filmowy Padraic O’Meara. „A potem możemy zobaczyć, co dana osoba sądzi o liście, który właśnie podniosła. Może zacząć płakać. A gdybyśmy nie mieli listu w kadrze, nie byłoby wiadomo, dlaczego postać płacze”.
Planowanie ujęcia z przeciwujęciem.
Przygotowując się do nakręcenia sceny z wykorzystaniem ujęcia z przeciwujęciem, należy poświęcić trochę czasu na zaplanowanie ujęć kamery i ustawienia aktorów, aby nie złamać zasady 180 stopni.
„Zasadniczo, niezależnie od tego, gdzie ustawisz kamerę, możesz pokazać tylko to, co znajduje się w promieniu 180 stopni od tej pozycji” — wyjaśnia Escobar. „To sposób, aby pomóc widzom w zorientowaniu się w sytuacji. Jeśli robię ujęcie z przeciwujęciem z dwiema rozmawiającymi osobami i w jednym ujęciu jedna z nich patrzy w prawo, druga osoba musi patrzeć w lewo, aby ich linia wzroku była zgodna i wyglądało to tak, jakby rozmawiały ze sobą.
W zależności od wielkości ujęcia i głębi ostrości używanej przez operatora kamery należy upewnić się, że tło każdej postaci jest zgodne z jej lokalizacją ustaloną w ujęciu głównym.
„Zrozumienie trzech wymiarów otoczenia jest niezwykle ważne podczas kręcenia ujęć z przeciwujęciem” — mówi O’Meara. „Szczególnie w przypadku ustawiania oświetlenia należy zadbać o odpowiedni nastrój i spójność”. Na przykład postać, której ramię jest oświetlone z prawej strony w jednym ujęciu, powinna być nadal oświetlona z prawej strony, gdy widzimy jej twarz w następnym ujęciu.
Wykorzystaj technikę ujęcia z przeciwujęciem, aby zbudować postać.
Oprócz pokazania dwóch osób rozmawiających ze sobą możesz wykazać się kreatywnością, wykorzystując proste ujęcie z przeciwujęciem do ukazania widzom subtelnych szczegółów dotyczących relacji między postaciami. Jeśli chcesz zasugerować, że jedna z postaci w scenie jest słaba lub w niekorzystnej sytuacji, możesz nagrywać jej ujęcia z wysokiej perspektywy, aby wyglądała na mniejszą. Aby zasugerować, że dana postać jest potężna i sprawuje kontrolę, można sfilmować ją z niskiej perspektywy, dzięki czemu na ekranie będzie wyglądała na większą, groźniejszą i bardziej dominującą.
Ruchy kamery mogą również sugerować zmiany w relacjach między postaciami. Na przykład kiedy policja przesłuchuje Jokera w filmie Christophera Nolana Mroczny rycerz, ich rozmowa jest filmowana z użyciem stałych, nieruchomych ujęć kamery. Ale kiedy pojawia się Batman i rozpoczyna własne, bardziej agresywne przesłuchanie, ujęcia z przeciwujęciem pokazujące dialog są filmowane kamerami ręcznymi, co tworzy bardziej nagłe i nieprzewidywalne ruchy kamery, sugerujące chaos narastający w konflikcie między tymi dwiema postaciami.
„W komunikacji nie chodzi tylko o tekst” — mówi O’Meara. „Ważne są też podtekst i emocje, które się za tym kryją, a także sposób, w jaki postacie wyrażają i odbierają informacje. Bardzo ważne jest, aby robić to we właściwy sposób, i właśnie tu ujęcia z przeciwujęciem mogą być tak skuteczne”.
https://main--cc--adobecom.aem.page/cc-shared/fragments/products/premiere/do-more-with-premiere