Filmlerdeki farklı çekim ve kamera açısı türleri.

Aşırı yakın çekim (ECU).

Aşırı yakın çekim, belirli bir ayrıntıya odaklanır. Bu ayrıntı, bir karakterin gözleri, dudakları veya önemli bir nesne olabilir. Bu çekim türü, dramayı artırmak ve izleyicinin dikkatini hikayenin önemli bir anına çekmek için kullanılır. Bu tür bir çekim, kadraj içindeki küçük bir özelliğe odaklanarak izleyicinin özneyle olan bağını güçlendirir ve sıklıkla diyaloğun tek başına aktaramayacağı duygu ve hisleri ortaya çıkarır.

Örneğin, bir karakterin başka bir karakter tarafından incitildiği bir sahnede yüzünden süzülen bir damla gözyaşı, etkileşimin nasıl gittiği hakkında çok şey anlatabilir.

Yakın çekim (CU).

Yakın çekimler, özellikle de aşırı yakın çekimler, yüz hatlarını sıkıştırmak ve arka planı bulanıklaştırmak için genellikle daha uzun odak uzaklıkları (85 mm-135 mm) kullanır. Film yapımcıları sığ alan derinliği için daha geniş diyafram açıklıkları (f/1.8-f/2.8) kullanabilir.

Yakın çekim; hemen göze çarpmayan yüz ifadelerinden, beden dili ipuçlarından veya önemli bir nesneden gelen duyguları ortaya çıkarabilir. Kadrajı tek bir öğeyle doldurarak dikkat dağıtıcı unsurları en aza indirir.

Orta-yakın çekim (MCU).

Orta-yakın çekim, bir öznenin omuzlarından veya göğsünden yukarısını çekerek hem yüz ifadelerini hem de vücut dilinin bir kısmını yakalar. Bu çekim, izleyicinin karakterin hisleriyle bağ kurmasına yardımcı olduğundan yoğun duyguların yaşandığı sahnelerde sıklıkla kullanılır.

Örneğin, sıkılmış bir yumruk ve aynı anda karakterin yüzünden aşağı doğru akan bir gözyaşı gibi hareketleri içerebilir. Orta-yakın çekim, gövdenin bir kısmını kadrajda tutarak film yapımcılarının karakterin duygularını ve durumsal bağlamı göstermelerini sağlar.

Orta çekim (MS).

Orta çekimler, doğal bir perspektif sağlamak için genellikle standart odak uzaklıklarını (35 mm-50 mm) kullanır. Aydınlatma genellikle özne ve arka plan arasında denge sağlar.

Bu çekim, çeşitli eylemleri ve vücut dili ipuçlarını göstermeye devam ederken birden çok karakteri göstermek için yeterli alan sağladığından genellikle diyalog veya grup etkileşimlerinin olduğu sahnelerde kullanılır. Orta çekimler, duygusal şeffaflıktan ödün vermeden görsel bağlamı koruduklarından dengeli bir kapsam için idealdir.

Kovboy çekimi.

1930'larda Amerikalı film yapımcıları, silahşörleri tabanca kılıflarını içine alacak şekilde şapkalarından uyluklarının ortasına kadar gösteren, kovboy çekimi olarak bilinen bir film çekimi stili kullanmaya başladılar. Modern filmler kovboy çekimlerini, öznenin yüz ifadelerini yakalamayı sürdürürken bir miktar arka planla birlikte vücut dilini de göstermek için kullanıyorlar. Örneğin Wonder Woman'daki bir kovboy çekimi, Diana'yı mermileri yumruklarıyla savuşturarak ve gücünü hissetmekten ötürü gülümseyerek savaş alanından geçerken çekiyor.

Orta-uzak çekimler (MLS).

Orta-uzak çekim, özneyi dizinin üstünden kadrajlayarak mekansal farkındalık ve ayrıntının bir kombinasyonunu oluşturur. Hareketleri ve beden dilini göstermek için yeterli mesafe sağlarken izleyicilere karakterle duygusal bir bağ kurmaları için zaman tanır.

Bu çekim, Western filmlerinin vazgeçilmez bir parçası olup geniş manzaralarda yalnız figürleri göstermek için kullanılır ve karakter ile çevresi arasında ilginç bir kontrast yaratır. Aynı zamanda ayakta geçen konuşmalarda veya karakter hareketlerini yakalarken de sıklıkla kullanılır. Bu yüzden hem aksiyon hem de diyalog gerektiren sahneler için mükemmel bir seçimdir.

Uzak çekim (LS).

Uzak çekim kamera açısı, öznenin tamamını genellikle baştan aşağı kadrajlarken çevresinin önemli bir kısmını da gösterir. Bu geniş kadrajlama genellikle mesafeye, ölçeğe veya izolasyona odaklanarak karakterleri ortamlarının bağlamına yerleştirmek için kullanılır.

Film yapımcıları ortamı belirlemek, karakterin ortamla ilişkisini tasvir etmek ya da sahnenin genişliğine veya boşluğuna odaklanmak için uzak çekim kamera açısını kullanır.

Boy çekim (FS).

Boy çekim, arka plan özelliklerini dahil etmek için kadrajda alan bırakmaya devam ederken öznenin tüm gövdesini baştan aşağı kadrajın içine alır. Bu çekim, karakterle çevresi arasında görsel bir denge oluşturarak hareketi, vücut dilini ve çevreyi aynı anda göstermek için mükemmel bir seçim hâline gelir.

Boy çekim, genellikle sahnede esas olan bir karakterin tamamı görüntülenirken kullanılır. Örneğin, bir boy çekimde bir öğretmenin sınıfta tahtanın önünde durduğu, ileri geri yürüdüğü ve okulun ilk gününe başlamayı beklediği görülebilir.

Geniş çekim (WS).

Geniş çekimler, geniş sahneleri yakalamak için genellikle daha geniş odak uzaklıkları (16 mm-35 mm) kullanır. Daha fazla alan derinliği için daha yüksek f-stop (f/8-f/11) gerektirebilirler. Film yapımcıları genellikle ölçek ve ortamı belirlemek veya karakterler ile çevreleri arasındaki ilişkiye odaklanmak için geniş çekimleri kullanırlar.

Esas çekimler, ikili çekimler, kovboy çekimleri ve diğer çekim türleri genellikle geniş çekimler olarak kabul edilebilir.

Omuz üstü çekim (OTS).

Omuz üstü çekimler, standart ila hafif telefoto lensler (50 mm-85 mm) kullanan karşı açı çekimlerdir. Aydınlatma, derinliği korurken her iki nesneyi de dengelemelidir. Bu çekimler, gerçek hayatta diyalogları nasıl yaşadığımızı yansıtarak ve izleyiciyi her konuşmacının yerine koyarak konuşma akışını güçlendirir. Bu, izleyicinin karşılıklı konuşmayı kolayca takip etmesine yardımcı olur.

Bu çekim, izleyicinin her bir özneye kendini ne kadar yakın veya uzak hissettiğini incelikle kontrol ederek duygusal mesafeyi aktarabilir. İzleyici bir karakterin arkasında konumlandırıldığında, o karakterin bakış açısıyla daha taraflı bir perspektif oluşturulabilir. Bu, çekimin nasıl düzenlendiğine ve tasarlandığına bağlı olarak güç dinamiklerindeki değişimi gösterebilir, gerilimi vurgulayabilir veya konuşulmayan duyguları ortaya çıkarabilir.

İkili çekim.

İki öznenin yer aldığı çekime ikili çekim denir. İkili çekim, öznelerin etkileşimini, birbirlerine olan mesafelerini ve vücut dillerini yakalayarak izleyiciye bu kişilerin ilişkisi hakkında çok şey söyleyebilir. Ruckus Skye, "Bir sahnenin büyük kısmında ikili çekim kullanmaya çalışıyoruz ve ardından vurucu bir replik veya önemli bir ayrıntı için tek çekim ya da yakın çekim kullanıyoruz." diyor.

Üçlü çekim.

Üçlü çekim, genellikle etkileşimlerini ve ilişkilerini vurgulayacak şekilde yerleştirilmiş, aynı kadrajda üç karakteri içerir. Bu çekim genellikle grup içindeki birlik, dengesizlik veya çatışma gibi dinamikleri göstermek için kullanılır.

Karakterler eşit mesafede veya birbirine yakın olduğunda, bu çekim iş birliği veya paylaşılan değerler anlamına gelebilir. Öte yandan, bir karakter gruptan ayrıysa veya farklı bir yükseklikte kadrajlanıyorsa bu çekim, grup içindeki gerilimi veya çatışmayı vurgulayabilir.

Göz hizası çekim.

Göz hizası, günlük yaşamdaki açıdır. Bu yargılayıcı olmayan kamera açısı, özneyi yukarıdan veya aşağıdan çekmeye kıyasla farklı bir hikaye anlatımı etkisine sahiptir ve birçok film yapımcısı işlerinde göz hizasını kullanmaktan kaçınır. Lane Skye "Perspektif barındırmıyor" diyor. Ruckus Skye ise "Karakterin yukarısında bulunan bir konumda iseniz ve aşağı doğru ona bakıyorsanız karakter daha küçük hissedilir." diye ekliyor. "Belki de kendine o kadar güvenmiyordur veya o kadar güçlü değildir. Ayrıca herhangi bir süper kahramana her zaman aşağıdan yukarı doğru bakarsınız. Bu bir klişedir ama bunu daha küçük ölçeklerde uygulayabilir ve daha bilinçaltı bir etki bırakabilirsiniz."

Kamera, öznenin gözleriyle aynı yükseklikte konumlandırıldığından ve diğer insanları gerçek hayatta nasıl gördüğünüzü gösterdiğinden ötürü göz hizası çekim nötr çekim olarak kabul edilir. Bu açı, güç dinamiklerini veya duygusal mesafeyi vurgulamaktan uzaktır ve bu da onu gerçekçilik ve tarafsızlığı sergilemek için en iyi çekim hâline getirir.

Orta odak uzaklığına sahip bir lens kullanıldığında (genellikle tam kare bir kamerada yaklaşık 35 mm ila 50mm) perspektif, insanların dünyayı görme biçimine sadık kalır.

Yüksek açılı çekim.

Yüksek açılı bir çekimde, kamera bir oyuncunun üzerine yerleştirilir ve aşağıya doğru bakar. Bu perspektif, karakterlerin küçük, savunmasız veya çevrelerinde kaybolmuş gibi görünmesini sağlar. Yüksek açılı çekimler tehlike veya şok hissini ilettiğinden genellikle korku, gerilim veya gizem filmlerinde kullanılır.

Titanik'in başlarında James Cameron, Rose'un okyanusa baktığı yüksek açılı bir çekimi kullanarak, kendi hayat kararlarını verme konusundaki güçsüzlüğünü sembolize eder. Benzer şekilde, Harry Potter serisinde ev cini Dobby neredeyse her zaman yüksek açıdan çekilir. Bu tür bir kamera açısı, onun kısa boyunu ve sıradan bir hizmetçi olarak oynadığı ufak tefek rolünü vurgular.

Düşük açılı çekim.

Kamera ister karakterin göz hizasından yalnızca birkaç santim aşağıda olsun isterse ayaklarının hizasında olsun, bir karaktere aşağıdan bakan her çekim düşük açılı çekim olarak bilinir. Düşük açılı çekimler bir karakter izleyiciye üstten bakıyormuş izlenimi verdiği için yönetmenler bunları güç ve otorite hissini aktarmak amacıyla kullanır.

Bu kamera açısı türü izleyicinin güçlü ve yenilmez karakterlerle bağ ve ilişki kurmasına yardımcı olduğundan, genellikle aksiyon veya süper kahraman filmlerinde kullanılır. Klasik Western filmi Cehennemden Dönüş'te John Wayne'in kahraman karakteri, onu güçlü ve kontrol sahibi gösteren düşük açılı bir çekimle tanıtılır.

Çarpık açılı çekim.

Çarpık açılı çekim her lenste yapılabilir. Kilit nokta, kamerayı yatay ekseninden genellikle 15 ila 45 derece eğmektir. Basit bir eğimli çekimin aksine, çarpık açılı çekim, bir karakterde veya sahnede bir şeylerin ters gittiği hissini yaratır. Genellikle filmlerde gerilim veya huzursuzluk yaratmak için kullanılır ve sıklıkla bir karakterin zihinsel dengesizliğini veya sahnenin huzursuz hissini gösterir.

Kuş bakışı görünümlü üstten çekim.

Yukarıdan aşağıya bakan bu havadan çekim, öznelerin küçüklüğüne ya da bulundukları çevrenin genişliğine dair bir his doğurabilir. Üstten çekim; güçsüzlük, izolasyon veya önemsizliği ifade edebilir. Örneğin, bu çekim kıyamet sonrası büyük bir şehrin üzerinden geçerek hasarlı binaları ve ufuk çizgisindeki dumanları gösterebilir ve olayın bölge sakinleri üzerindeki büyük etkisini yansıtabilir.

Bakış açısı çekimi (POV).

Bakış açısı çekimi, istenen etkiye bağlı olarak çeşitli odak uzaklıkları kullanabilir. Film yapımcısı, doğal kafa hareketini taklit etmek için elde tutulan veya sabit kamera hareketi kullanabilir.

Bakış açısı çekimi, izleyicilerin bir karakterin gözünden görmesini sağlayarak izleyicileri karakterin duygusal durumuna ve deneyimlerine daha da yakınlaştırır. İzleyicinin özneyle birlikte duyguları hissetmesini sağladığı için izleyiciyle filmin karakterleri arasında daha derin bağlantılar oluşturabilir.

Karşı açı çekim.

Film yapımcısı, başka bir karakterin tepkisini veya (bakış açısı çekiminde) gösterilen ilk karakterle diyaloğunu göstermek için karşı açı çekim kullanabilir. Bu çekim, bakış açısı çekiminin tam tersi perspektifi yakalar ve genellikle omuz üstü çekimden sonra gelir; mekansal devamlılık için aynı hareket eksenini korurken bakış açısını değiştirir.

Bu çekim, ölçeği ve perspektifi korumak için genellikle orta odak uzaklıkları (35 mm ile 50 mm arasında) ve bakış açısı çekimine benzer kadrajlama (genellikle orta veya orta-yakın çekim) kullanır. İki perspektif arasında geçiş yaparak bu çekim izleyicileri bakış açılarında sarsıcı değişiklikler yapmadan diyalog ve eylemlerle etkileşimde tutar.

Profil çekimi.

Profil çekimi, bir özneyi genellikle kameraya 90° açıyla yandan kadrajlayarak öznenin tam yüz profilini yakalar. Bu çekim, izleyiciyle doğrudan göz teması kurmadığı veya öznenin önden ifadelerini yansıtmadığı için derin bir düşünceye dalma, gözlemsel kopukluk veya duygusal mesafe hissi yaratabilir.

Profil çekimi, film yapımcılarının bir karakterin duygusal geri çekilme veya genel düşünme duygularını göstermesini sağlar. Genellikle 35 mm ile 55 mm arasında bir odaklama lensi kullanılarak orta ila orta-uzun mesafeden kadrajlanır ve duruş ile yüz ifadelerini yakalarken doğal bir görünüm sunar.

Takip çekimi.

Takip çekiminde kamera genellikle öznenin yanında, önünde veya arkasında hareket ederek ortamı boyunca özneyi takip eder. Bu teknik, izleyicinin eylemin bir parçası gibi hissetmesini sağlayan bir ivme hissi yaratır.

Takip çekimi, vurgulamak istediğiniz his veya görsel efektlere bağlı olarak yan profiller, düşük açılar veya omuz üstü çekimler de dahil olmak üzere birden çok açıdan yapılabilir.

Örneğin, özne loş bir koridorda yürürken kamera onu yandan takip ederek ürkütücü bir binayı keşfetmenin korkusunu ve gerginliğini vurgulayabilir.

Pan çekimi.

Pan çekimi, izleyicinin görüş alanını kademeli olarak genişleterek gizli bilgileri ortaya çıkarmak için kamerayı yatay olarak hareket ettirir. İzleyici kadraja nelerin gireceğini beklediğinden gerilim yaratabilir veya nesnelerin çevresindeki ortamı gösterirken uzamsal farkındalık oluşturabilir.

Pan çekimini çeşitli kamera açılarıyla birleştirerek sahnenin tonunu, perspektifini veya odağını tek ve sürekli bir hareketle değiştirebilirsiniz. Barda oturan bir karakter için profil çekiminin kullanılması ve kameranın karakterin yüz ifadesini göstermek için yüzü boyunca kaydırılması buna örnektir. Kamera, mekanın karşı tarafından bara doğru yürüyen başka bir karakteri göstermek için arkasında kaymaya devam eder.

Dolly in/out ve zoom çekimi.

Dolly çekimi, bir özneye sürekli olarak yaklaşmak veya özneyi takip etmek için kamerayı bir ray veya tekerlekli platform üzerinde fiziksel olarak hareket ettirmeyi içerir. Filminize doğal ve parlak bir görünüm kazandırır. Hikayenin farklı bir şekilde ilerlemesine yardımcı olan birkaç temel dolly hareketi türü vardır:

• Dolly in. Kamera, duygusal yoğunluk hissi yaratmak veya sahnedeki belirli bir öğeye odaklanmayı artırmak için genellikle telefoto veya orta boy bir lens kullanarak özneye yaklaşır. Bu çekim, bir karakterin bir şey fark ettiğini vurgulamak veya izleyici karaktere yaklaştıkça beklenti oluşturmak için kullanılır.
• Dolly out. Bu çekimde kamera özneden uzaklaşarak savunmasızlık, kopuş veya aydınlanma hissi yaratır. Değişimi veya izolasyonu sembolize etmek amacıyla, özne kadrajda küçüldükçe arka plana ve ortama odaklanmak için daha geniş bir odak uzaklığı kullanılır.
• Dolly zoom. "Vertigo Efekti" olarak da bilinen dolly zoom, dolly in veya out'u diğer yönde eş zamanlı bir yakınlaştırmayla birleştirir. Bu, bir yön kaybı hissi yaratır ve bir sahnede meydana gelen panik, şok veya ani aydınlanmayı gösterir. Arka planı abartmak ve deforme etmek için bu dramatik çekimle telefoto lens kullanımı faydalıdır.

Esas çekim.

Bir sahnede gerçekleşen tüm aksiyonu yakalayan çekimlere esas çekim denir ve genellikle uzun çekimler veya geniş çekimler olarak ayarlanırlar. Her şeyi kaydettikleri için bunlar temel kamera kapsamı için önemli kamera çekim türleridir. Editörler, aksiyondaki veya diyalogdaki duraksamalar sırasında esas çekime geçilmesini sağlayarak sahneye nefes aldırabilirler.

Esas çekim ve giriş çekimi, bir filmde farklı amaçlar için kullanılır. Esas çekim, genellikle tek bir çekimde baştan sona tüm sahneyi yakalar. Sahne için tüm karakterleri ve ortamdaki uzamsal ilişkilerini gösteren bir temel görevi görür. Öte yandan giriş çekimi, sahnenin başında yeni bir konum gösterir. İzleyiciye, sahnenin nerede ve ne zaman geçtiği gibi coğrafi bir bağlam sağlar.

Giriş çekimi.

Giriş çekimi, sahnenin başında ton, zaman ve konumu belirlemek için kullanılan geniş bir çekimdir. Genellikle binalar, mahalleler veya manzaralar gibi dış ortamları yakalayarak eylemin nerede gerçekleşeceğini gösterir.

Örneğin, gün batımında yoğun trafikte arabaların yer aldığı bir şehir silüetinin havadan çekildiği yavaş bir çekim modern ve enerjik bir ortamı tasvir ederken gün doğumunda boş bir sokağın statik geniş çekimi sakin, içe dönük bir hava yaratabilir.

Cut-in/araya girme çekimi.

Bu yakın çekim türleri, öznenin elleri veya ayakları gibi küçük detayları yakalar. Karakter telefonundaki bir metne bakıyorsa yönetmen telefon ekranının yakın çekim kamera açılarını yakalamak isteyebilir. Yakın çekim, büyük sahnedeki küçük ancak önemli ayrıntıları izole eder.

Bu çekimler izleyicinin dikkatini, anlatı açısından önemli olan ancak gözden kaçabilecek eylemlere, jestlere veya nesnelere çeker. Bir sınıfta sıranın altından not uzatan el buna örnek olabilir.

Ara çekim.

Araya girmenin tersi olan ara çekim, özneden başka bir şeye (örneğin, oyuncunun yüzündeki ürkmüş ifadeden havlayan bir köpeğe veya gol çizgisini geçen bir toptan tribünlerde gol sevinci yaşayan taraftarlara) atlar. Bunlar gibi film çekimi türlerini toplamak, aynı sahnenin birden çok çekimini birlikte kurgulamakta yararlı olabilir.

Bir ara çekim, sahnedeki ana eylemi bozarak alakalı fakat ana karenin dışında bir konum, nesne veya ekran dışı eylem gibi bir şeyi gösterir. Bu çekim, devamlılığı kesmeden görsel bağlama katkıda bulunur. Ara çekim, bir karakterin neye tepki verdiğini veya öznenin henüz fark etmediği bir şeyi göstererek önemli hikaye unsurlarına dikkat çeker.

Tepki çekimi.

Bir filmdeki en önemli görsel her zaman konuşan kişi olmadığı için tepki çekimleri, karakter ve hikaye gelişimi için önemli fırsatlar sunan yakın çekimlerdir. Tepki çekimleri, bir karakterin ekran dışında gerçekleşen bir şeye (bu bir şaka, aydınlanma veya tehdit olabilir) verdiği duygusal tepkiyi yakalar ve izleyiciye bir karakterin konuşmacıya odaklanan bir çekimin gösteremeyeceği duyguları hakkında bilgi verir.

Yaklaşma/uzaklaşma çekimi.

Yaklaşma çekiminde kamera, izleyicinin dikkatini veya odağını kazanmak için özneye daha yakın hareket eder. Uzaklaşma çekimi, izleyiciyle özne arasındaki mesafeyi artırarak karakterin izolasyonunu vurgulayıp bunun tam tersini yapar. Bu tür hareketli çekimler genellikle bir dolly, jip veya Steadicam gerektirir.